Dary z Kordoby na tle późnej twórczości Parnickiego są wyjątkowym powrotem pisarza do dawnej, zarzuconej poetyki, próbą wypełnienia obietnicy złożonej przed laty czytelnikom Srebrnych orłów, kontynuowania opowieści o losach Arona i Bolesława Chrobrego. Jednocześnie są też owocem fascynacji pisarza jednym, bardzo krótkim, momentem w historii Polski, który pozwala pogodzić wymagania i tęsknoty wyobraźni z jednej strony i konieczność zachowania wierności prawdzie historycznej z drugiej. Jest nim ostatnie siedem lat panowania Bolesława Chrobrego. Znakomite źródło do dziejów tego panowania, Kronika Thietmara, urywa się na lipcu 1018 roku. Chrobry zmarł w 1025 roku. Siedem lat pustki wypełniają krótkie wzmianki w niemieckich kronikach klasztornych i wiadomość, że Chrobry koronował się na króla. W tej przestrzeni umieścił Parnicki swą opowieść.
Powieść została napisana w 1979 roku. Ukazała się w Wydawnictwie Poznańskim w 1981 roku w nakładzie 10 tys. egzemplarzy. Druk ukończono w sierpniu 1981. Książka rozeszła się bardzo szybko. Spotkała się natomiast z niewielkim zainteresowaniem krytyków. L. Rola uznała ją za eksperyment graniczny w sensie językowym i poznawczym, którego nie sposób kontynuować. Zdaniem K.