W połowie lat 70., wspólnie Romualdem Olaczkiem sporządziła mapy potencjalnej roślinności naturalnej i roślinności rzeczywistej Wolińskiego Parku Narodowego (WPN). Była wybitną znawczynią zjawisk i procesów kształtujących dynamikę roślinności wydm, solnisk i lasów wzdłuż polskiego wybrzeża Bałtyku. W zespole, którym przez wiele lat kierowała, powstało osiem doktoratów, sześć habilitacji, pięcioro współpracowników, dawniejszych asystentów, uzyskało tytuł naukowy profesora.
Wśród wypromowanych przez nią doktorów znaleźli się: Dariusz Szlachetko i .
Była członkinią organizacji i towarzystw naukowych, ciał opiniotwórczych i doradczych, m.in.: Komitetu Botaniki PAN, Komitetu Ekologii PAN, Komitetu Ochrony Przyrody PAN, Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, Gdańskiego Towarzystwa Naukowego, Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego, , i Polskiego Towarzystwa Botanicznego (wieloletnia przewodnicząca Oddziału Gdańskiego PTB), Komitetu Redakcyjnego „Monographiae Botanicae”, Rady Redakcyjnej „Fragmenta Floristica et Geobotanica” oraz rad naukowych Wolińskiego Parku Narodowego i Słowińskiego PN.