W XIX wieku kaplica była czasowo zamknięta z powodu zagrożenia dla życia ludzi, była bowiem zrujnowana. Biskup Henryk Kossowski podczas wizytacji biskupiej w 1886 zlecił jej przebudowę. Przasnyski wikariusz ks. Adolf Goździewski nie dostał pozwolenia na zniesienie nowego murowanego kościoła, ale doprowadził do rozbudowy starego kosztem dziedziców Bartnickich oraz okolicznej ludności. Przebudowę rozpoczęto zapewne w 1886–1887.
W 1908, gdy kaplicę przebudowano do rozmiarów kościoła, erygowano parafię, wydzielając jej teren z parafii Przasnysz i Płoniawy. Dodano odpusty we wspomnienie św. Hieronima i św. Teresy.
W czasie I wojny światowej, przez kilka tygodni, w plebanii (zbudowanej w latach 1910–1911 z drewna podarowanego przez księcia Adama Ludwika Czartoryskiego z Krasnego), kwaterował sztab wojskowy.
Ambonę ufundowała w czasie I wojny światowej lub za duszpasterstwa ks. Stanisława Brudzińskiego rodzina Kobylskich. W wyniku działań wojennych wschodni szczyt kościoła został pocięty kulami. Jedna z nich raniła nawet obraz Matki Boskiej. Z kolei podczas okupacji niemieckiej w czasie II wojny światowej kościół był otwarty i odprawiane były w nim nabożeństwa. Budynek od zachodu uszkodziło uderzenie bomby.