Miasto duchowne – kategoria ośrodka miejskiego w historii Polski, będącego własnością instytucji kościelnej: biskupa, kapituły katedralnej, klasztoru lub innej osoby prawnej Kościoła katolickiegoMichał Słomski, Sieć miast kościelnych ziem polskich Korony w XVI wieku. Przyczynek do problematyki, "Roczniki Dziejów Społecznych i Gospodarczych", t. 77, 2016, s. 427–456Ryszard Szczygieł, Miasta prywatne w Polsce od XIV wieku do 1772 roku, "Roczniki Dziejów Społecznych i Gospodarczych", t. 77, 2016. Miasto duchowne stanowi część szerszej grupy tzw. miast prywatnych, w odróżnieniu od miast królewskich należących do domeny monarszejZdzisław Noga, Miasta prywatne w sieci miejskiej Korony i WKL w XV–XVI wieku, "Roczniki Dziejów Społecznych i Gospodarczych", t. 77, 2016.
Definicja i terminologia Pojęcie "miasto duchowne" odnosi się do ośrodka miejskiego, którego właścicielem była instytucja kościelna. W literaturze stosuje się także terminy "miasto kościelne" lub "miasto prywatne duchowne". Własność kościelna nad miastami była formą realizacji uprawnień majątkowych Kościoła katolickiego w dawnej Polsce.