„dotalicium”) swojej matki.
W latach 1413-1433 jako dziedzic wsi odnotowany został kasztelan poznański Mościc ze Stęszewa. W 1413 zapisał wikariuszom katedry poznańskiej 5,5 grzywny czynszu z Dupiewca z zastrzeżeniem prawa odkupu za 55 grzywien. W 1420 odnotowany został jako dziedzic Dopiewca.
W 1445 kasztelan poznański Dobrogost Szamotulski sprzedał braciom z Niewiesza w województwie sieradzkim m. in. Dupiewiec. W 1446 Jan z Niewiesza dziekan włocławski uznał prawo bliższości Piotra z Szamotuł syna Dobrogosta Szamotulskiego do nabytych przez siebie dóbr, w tym do Dupiewca. W 1446 roku wieś była własnością Piotra Szamotulskiego, syna Dobrogosta Szamotulskiego, kasztelana poznańskiego.
Pod koniec XV wieku Dopiewiec przeszedł w ręce rodziny Górków. W latach 1494-1496 biskup poznański Uriel Górka oraz jego bratanek Łukasz II Górka zapisali czynsz 100 grzywien na swoich dobrach ojczystych, m. in. na Dupiewcu dla Mikołaja syna Krystyna z Lublina kanonika poznańskiego pełniącego funkcję plebana w Kórniku. Stało się to w związku z erygowaniem kolegiaty w Kórniku. W 1512 roku król Zygmunt I Stary pozwolił Łukaszowi Górce, kasztelanowi poznańskiemu, zapisać pewne kwoty żonie Katarzynie z Szamotuł na swoich dobrach, między innymi na dobrach Dopiewiec.