W 1498 król polski Jan I Olbracht dał Mikołajowi Opalińskiemu prawo do dóbr Głażewo i Dormowo należącego do Andrzeja Głażewskiego, które zostały mu skonfiskowane pod zarzutem zaniedbania obowiązku pospolitego ruszenia w czasie wojny polsko-tureckiej w latach 1485–1503.
Miejscowość stała się wsią biskupią w początku XVI wieku w wyniku wymiany. W 1508 Andrzej Głażewski dał wsie Dormowo oraz Głażewo biskupowi poznańskiemu w zamian za wieś Białężyn koło Murowanej Gośliny oraz 700 złotych węgierskich, a król polski Zygmunt Stary na prośbę biskupa zgodził się na tę zamianę, nadając wsiom Dormowo oraz Głażewo immunitet.
Wieś odnotowały także historyczne rejestry podatkowe. W 1508 pobrano ze wsi wiardunki wojenne z 5 półłanków. W 1563 miał miejsce pobór z 3 łanów, jednego łana sołtysa, młyna korzecznika o jednym kole wodnym oraz od karczmy dorocznej. W 1564 Dormowo wieś biskupów poznańskich liczyła 16 łanów, z czego jeden łan sołecki, 7 łanów osiadłych oraz 8 łanów opuszczonych. Z łanów osiadłych płacony był roczny czynsz w wysokości 28 groszy, jednej ćwiertni owsa, dwóch kapłonów oraz 30 jaj. Natomiast z łanów opuszczonych najemcy dawali tylko po 28 groszy. Sołtys dawał jeden floren 18 groszy, karczmarz 12 groszy, młynarz na trzeciej mierze winien utuczyć rocznie dwa wieprze.