Inni badacze uważają jednak, że osadnictwo na Syberii różniło się od kolonizacji europejskiej tym, że nie skutkowało wyludnieniem rdzennej ludności, a także zapewniało opłacalne zatrudnienie i integrowało rdzenną ludność ze społeczeństwem osadników.

W latach 1800–1914 na Syberię i Daleki Wschód przybyło 5,5 miliona europejskich Rosjan i innych Słowian, przewyższając liczebnie miejscową ludność azjatycką, z wyjątkiem Jakucji i Kamczatki, gdzie pozostali w mniejszości. Kolonizacja ta trwała nawet w Związku Radzieckim w XX wieku.

Europa mały|upright=1.5|Mapa prowincji Imperium Rosyjskiego, 1898 W tej epoce Rosja również prowadziła politykę ekspansji na zachód. Po klęsce Szwecji w wojnie fińskiej w latach 1808–1809 i podpisaniu traktatu we Fredrikshamn 17 września 1809, wschodnia część Szwecji, obszar, który stał się wówczas Finlandią, została włączona do Imperium Rosyjskiego jako Wielkie Księstwo. Pod koniec XIX wieku polityka rusyfikacji Finlandii miała na celu ograniczenie specjalnego statusu Wielkiego Księstwa Finlandii, a potencjalnie także zniesienie jego autonomii politycznej i asymilację kulturową.