Truffaut reżyserował debiutującego aktora Cargola, instruując go, aby udawał różne zwierzęta lub ludzi podczas określonych scen, takich jak „bądź jak pies”, „jak koń”, a nawet „jak Harpo Marx”. Podczas zdjęć Cargol otrzymał kamerę 8 mm i oświadczył, że zostanie „pierwszym cygańskim reżyserem”, mimo że swoją karierę filmową ograniczył do Dzikiego dziecka. Truffaut powiedział później, że podczas kręcenia filmu „zobaczył, że kino pomogło mu w ewolucji. Moim zdaniem różnica między Jeanem-Pierre'em Cargolem przed filmem a po nim jest zdumiewająca”. Truffaut napisał scenariusz sekwencji, w której Victor jest przedstawiony zmagający się z surowymi warunkami pogodowymi zimy na łonie natury, ale ograniczenia budżetowe zmusiły go do wycięcia tych scen. Film ma bardzo mało dialogów i jest w większości zdominowany przez narrację Itarda, co czyni go bliskim filmowi niememu. Użycie tęczówek w Victorze nie tylko wzmocniło pokrewieństwo filmu z kinem niemym, ale często symbolizowało wychodzenie Victora z ciemności i wchodzenie w nią. Muzykę do filmu zaaranżował Antoine Duhamel i składa się ona z muzyki Antonia Vivaldiego. Zdałem sobie sprawę, że Dzikie dziecko jest powiązane zarówno z Czterystoma batami, jak i Fahrenheit 451.