Współpracowała z Kierownictwem Dywersji Komendy Głównej Armii Krajowej dostarczając bakterie chorób zakaźnych oraz wytyczne dotyczące dawkowania substancji trujących, które ustalała na podstawie prowadzonych badań toksykologicznych.

Od roku 1943 działała jako „ciotka cichociemnych” (ps. ciotka Zofia) w Referacie Ewakuacji Personalnej KG Armii Krajowej. W jej mieszkaniu odbywała się aklimatyzacja i przystosowanie (tzw. melinowanie) cichociemnych spadochroniarzy Armii Krajowej do warszawskich realiów okupacyjnychCichociemni elita dywersji.

W czasie powstania warszawskiego jako podporucznik AKRozkaz Dowódcy Armii Krajowej nr. 871/1 z dn. 23 września 1944 r. została przydzielona do prowadzenia Szpitala Polowego Warszawa Śródmieście, w tym punktów sanitarnych: „Nowy Świat 12”, „Pasaż Italia” w szpitalu przy ul. Chmielnej 13, „Bracia Jabłkowscy”, a następnie do sztabu 28 Dywizji Piechoty Armii Krajowej pod dowództwem płk. piech. Franciszka Pfeiffera, przy ulicy Widok.

Po upadku powstania wyszła z Warszawy 5 października 1944 roku ze sztabem 28 Dywizji Piechoty jako jeniec wojennyNumer jeniecki 1.745 na prawach kombatantów i została wywieziona do obozów jenieckich: Ożarów, Fallingbostel, Bergen, Mühldorf i Blankenheim, w których przebywała do 8 kwietnia 1945 roku.