Gottfried Wilhelm Leibniz (czasem spotykana jest pisownia Leibnitz; ur. w Lipsku, zm. 14 listopada 1716 w Hanowerze) – niemiecki polihistor: prawnik, dyplomata, historyk i bibliotekarz, zajmujący się też filozofią, matematyką, fizyką teoretyczną i inżynierią mechaniczną; doktor prawa i filozofii, przez większość kariery zatrudniony na dworze Księstwa Hanoweru.
Leibniz jest znany głównie jako filozof i matematyk – klasyk racjonalizmu oraz jeden z pionierów analizy matematycznej, tworzący niezależnie od Isaaca Newtona. Założył również Elektorskie Brandenburskie Towarzystwo Naukowe, istniejące z przerwami pod różnymi nazwami do XXI wieku. Leibniz był jego pierwszym prezesem.
Bywa zaliczany do przedstawicieli epoki oświecenia.
Życiorys Pochodzenie i dzieciństwo Urodził się 1 lipca 1646 r. w Lipsku (data urodzenia podana przez ojca zgodnie z kalendarzem juliańskim). Był synem profesora Uniwersytetu Lipskiego Friedricha Leibniza i Catharine Schmuck. Ochrzczony został 3 lipca tego samego roku w kościele im. Mikołaja w Lipsku. Jego ojcem chrzestnym został luterański teolog . Ojciec Leibniza zmarł, gdy ten miał 6 lat i od tamtej pory był wychowywany jedynie przez matkę.