Ignacy Cyra (urodzony 5 lub 25 października 1856 roku w Rabacinie k Studzienic, zmarły 14 lipca 1914 w szpitalu w Lubawie) - polski ksiądz wywodzący się z kaszubskiej rodziny, proboszcz parafii pw. Matki Boskiej Pocieszenia w Drzycimiu od 31 marca 1891 roku do swojej śmierci w 1914, od 1912 do 1914 prezes Towarzystwa Młodokaszubów Dzieciństwo i młodość
Pierwsze lata życia Urodził się w rolniczej rodzinie jako siódme dziecko Ignacego Cyry (1814-1903) oraz jego żony, Heleny Augustyny z d. Żmuda-Trzebiatowskiej (1817-1905). Nie wiadomo nic na temat jego edukacji podstawowej, jednak zapewne skończył miejscową szkołę elementarną, a przed dostaniem się do gimnazjum musiał nadrobić zaległości uczęszczając do progimnazjum lub korzystając z edukacji domowej.
Nauczanie ponadpodstawowe Uczęszczał do gimnazjum królewskiego w Chojnicach w latach 1869-1879, gdzie zdał maturę w roku 1879.
Dalsze losy życia
Wyższe wykształcenie Jako pierwsza osoba z ziemi bytowskiej uzyskał stypendium Towarzystwa Pomocy Naukowej w Chełmnie, co otworzyło mu dostęp do studiów na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie brał udział w spotkaniach katolickiego Towarzystwa Górnośląskiego, dzięki czemu przeszedł ważny poziom edukacji patriotycznej. Później podjął decyzję o dalszych studiach w Würzburgu.