Psychologia anomalistyczna () – nurt badawczy w psychologii, który zajmuje się analizą doświadczeń i przekonań określanych jako paranormalne bez przyjmowania, że mają one rzeczywiście nadprzyrodzone źródło. Z perspektywy tej subdyscypliny relacje o spotkaniach z duchami oraz doświadczeniach związanych z mediumizmem, percepcją pozazmysłową, telepatią czy wyjściem poza ciało interpretuje się przede wszystkim przez odwołanie do znanych mechanizmów psychologicznych, poznawczych i fizycznych. Należą do nich halucynacje, sugestia, błędy poznawcze, dysocjacja (rozłączenie zwykle powiązanych procesów psychicznych) czy błędna interpretacja niejednoznacznych bodźców.
Psychologia anomalistyczna bywa zestawiana z parapsychologią, ale różni się od niej celem badań i założeniami wyjściowymi. O ile parapsychologia zwykle bada, czy zjawiska paranormalne rzeczywiście zachodzą, o tyle psychologia anomalistyczna koncentruje się na tym, dlaczego ludzie uznają określone doświadczenia za paranormalne oraz jakie mogą mieć one naturalne wyjaśnienia.