Piotr Nikołajewicz Romanow, (ur. w Petersburgu, zm. 17 czerwca 1931 w Antibes) – rosyjski arystokrata, wielki książę, żołnierz, generał porucznik, architekt.
Życiorys Urodził się jako drugi z synów wielkiego księcia Mikołaja Nikołajewicza (1831–1891) i jego żony Aleksandry Pietrowny (1838–1900), za panowania stryja Aleksandra II (1818–1881). Miał starszego brata Mikołaja Nikołajewicza (1856–1929). W dniu narodzin został ogłoszony szefem i patronem batalionu saperów grenadierów, oraz odznaczony orderami św. Andrzeja i św. Aleksandra Newskiego. Wychowywał się z dala od ojca, który coraz więcej czasu poświęcał swojej kochance (1846–1898). Piotr początkowo zamieszkiwał w . W 1871 odbył roczną służbę kadecką na stanowisku korneta sztabu. W 13. r.ż. został oddalony od rodziców, którzy popadali w częste konflikty. Przez dwa lata wychowywał się wraz z dziećmi carewicza, późniejszego Aleksandra III (1845–1894), mieszkając w Pałacu Zimowym, a wakacje spędzając w . Piotr pobierał nauki wspólnie z najstarszym z synów carewicza, późniejszym Mikołajem II (1868–1918), z którym się zaprzyjaźnił. Piotr Nikołajewicz otrzymał staranne wykształcenie domowe, typowe dla rodu panującego ówczesnej Rosji.