Obok zdobycia ogólnej wiedzy, był dobrze zorientowany w historii sztuki, zwłaszcza rodzimej.
W 1882 odbył służbę przygotowawczą, po czym został skierowany do Twerskiej Szkoły Kawalerii, po której ukończeniu otrzymał stopień fligeladiutanta (26 października 1883). Następnie służył w 1 Pułku Ułanów Gwardii w Peterhofie. 8 kwietnia 1884 awansowany do stopnia porucznika, 24 kwietnia 1888 sztabsrotmistrza.
W lipcu 1889 został ożeniony z Mileną (1866–1951), księżniczką Czarnogóry, córką Mikołaja (1841–1921) i Mileny (1847–1923). Małżeństwo to zostało zaaranżowane przez rodzeństwo pary, brata Piotra i jego żonę Anastazję (1868–1935), siostrę Mileny.
Z przyczyny zachorowania na gruźlicę, 30 sierpnia 1889 został przeniesiony do rezerwy z awansem na rotmistrza. Następnie wraz z żoną odbył podróż do Egiptu, celem podreperowania zdrowia. Po śmierci ojca w 1891, odziedziczył po nim letnią rezydencję Znamienkę, gdzie zamieszkał, poświęcając się amatorskim studiom nad historią architektury rosyjskiej i pracy architekta. W 1913 jego projekty zostały wystawione w Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych. Interesował się szczególnie architekturą sakralnym, z którego projektów zrealizowano m.in. przebudowę Monasterów Pokrowskiego oraz św.