Pracę tę zakończył w 1922 roku, następnie, otrzymawszy polecenie uzupełnienia studiów praktyką zagraniczną, udał się za granicę.
W latach 1922–1923 pracował w Stoczni Gdańskiej, następnie w latach 1923–1927 we francuskiej fabryce Schneider et C-o w Le Creusot. W 1927 roku powrócił do Polski. Pracował w Górnośląskich Zjednoczonych Hutach Królewskiej i Laura, w Hucie Zgoda oraz w Biurze Inwestycyjno-Projektowym Generalnej Dyrekcji Wspólnoty Interesów. Podczas pracy w Hucie Zgoda wprowadził wiele wówczas nowoczesnych metod pracy, m.in. system norm fabrycznych czy wykonywanie rysunków na papierze światłoczułym. W latach 1931–1939 pracował w wydziale maszynowym Naczelnej Dyrekcji Kopalń w Katowicach. W tym czasie wprowadził wiele rozwiązań i patentów, m.in. urządzenie do wytwarzania dmuchu dla wielkich pieców, który został opatentowany w Szwajcarii (1939) i w Niemczech (1943).
W latach trzydziestych XX wieku zaangażował się w działalność społeczną. Należał do Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Województwa Śląskiego. Był członkiem zarządu Śląskiego Towarzystwa Łyżwiarskiego, w którym poznał przyszłą żonę – Edytę Gosiniecką, oraz Klubu Sportowego „Pogoń” Katowice.