Jeszcze w tym samym roku został członkiem Komisji do opracowania planu rozbudowy i nacjonalizacji hutnictwa.
Od 1945 roku pracował w Instytucie Naukowo-Badawczym Przemysłu Węglowego, Głównym Instytucie Górnictwa w Katowicach, od 1947 w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie i od 1951 roku na Politechnice Śląskiej w Gliwicach na Wydziale Górniczym. 30 czerwca 1948 roku obronił pracę habilitacyjną na Wydziale Elektromechanicznym AGH.
W 1949 roku z jego inicjatywy powstała Katedra Maszyn Górniczych, która od 1950 roku podlegała pod Wydział Górniczy. Aż do przejścia na emeryturę Popowicz kierował tą katedrą. 30 czerwca 1954 roku otrzymał tytuł naukowy i stanowisko profesora nadzwyczajnego w Politechnice Śląskiej. 28 marca 1957 roku otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. W latach 1964–1966 był przewodniczącym Gliwickiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej.
Karierę zawodową zakończył w 1968 roku. Na emeryturze zajmował się fizyką współczesną, analizując istotę materii. Swoje poglądy referował na spotkaniach Polskiego Towarzystwa Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej na Politechnice Śląskiej i Politechnice Wrocławskiej.
Zmarł 21 listopada 1995 roku w Katowicach, pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu w Bogucicach.