Źródła historyczne odnotowały kasztelanów drożyńskich: w latach 1286–1291 był to Sędziwój, a w 1335 Stefan. W latach 1352–1360 kasztelanem był Wojsław odnotowany w 1352 jako uczestnik konfederacji szlachty wielkopolskiej zwanej Konfederacją Maćka Borkowica. W 1366 kasztelanem był Przybysław, w latach 1389–1413 Mikołaj z Przetoczna, zwany Tuczęp, a w 1448 Janusz z Woźnik.
Miejscowość historycznie związana jest z Wielkopolską, istnieje co najmniej od pierwszej połowy XIII wieku i ma średniowieczną metrykę. Początkowo była własnością książęcą należącą do władców wielkopolskich, a później w wyniku nadania kościelną należącą do zakonu joannitów z klasztoru świętego Jana pod Poznaniem. Później stała się wsią szlachecką należącą do lokalnego, wielkopolskiego rodu Drożyńskich, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko. Od 1320 wieś leżała w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1487 odnotowano ją w powiecie kościańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. Od 1298 miejscowość była siedzibą własnej parafii.