W 1510 odnotowana jako wieś parafialna należąca do dekanatu Stęszew.
Pierwszy zapis o wsi pochodzi z dokumentu wydanego w 1225 przez kancelarię księcia wielkopolskiego Władysława III Laskonogiego] syna Mieszka III Starego, który zatwierdził nadanie swojego ojca dla domu szpitalników (czyli zakonu joannitów) w poznańskich, w którym znajdował się m.in. Drużyń wraz z targiem i karczmą (łac. „cum foro et thaberna”). Książę nadał miejscowości również immunitet ekonomiczny i sądowy. W 1238 w interpolowanym dokumencie wydanym około 1250 książę wielkopolski Władysław Odonic zatwierdził nadanie swojego dziada Mieszka Starego oraz stryja Władysława Laskonogiego dla domu szpitalników ze świętego Jana pod Poznaniem, a w tym m.in. Drużyń wraz z targiem i karczmą oraz nadał mu immunitet ekonomiczny oraz sądowy.
W XV wieku wieś w drodze wymiany stała się także wsią szlachecką. W latach 1418–1420 odnotowano proces Bogusza z Górki koło Obornik, który toczył proces z Mikołajem Gądkowskim, który poręczył za komandora joannitów ze świętego Jana pod Poznaniem, że dokonają zamiany Drużynia należącego do joannitów za Górkę własność Bogusza oraz, że Bogusz otrzyma na to list joannitów, Bogusz zażądał od Mikołaja Gądkowskiego 50 grzywien z tytułu poręczenia w tej sprawie.