W praktyce oznaczało również daleko idącą kontrolę państwa nad działalnością hodowców. Państwo przejęło w ten sposób rolę głównego organizatora i arbitra w zakresie oceny wartości hodowlanej zwierząt oraz rozwoju pogłowia.
Na bazie ustawy z 1960 r. o hodowli zwierząt gospodarskich Minister Rolnictwa posiadał szerokie uprawnienia w zakresie organizacji i nadzoru nad hodowlą zwierząt gospodarskich w kraju. Do jego kompetencji należało w szczególności:
określanie zasad prowadzenia ksiąg zwierząt zarodowych – Minister Rolnictwa w drodze rozporządzenia ustalał rodzaje ksiąg zwierząt zarodowych, wymagania dotyczące zwierząt dopuszczonych do wpisu, a także tryb ich zgłaszania i oceny wartości użytkowej. Minister Rolnictwa decydował również o zasadach i trybie prowadzenia tych ksiąg oraz wskazywał organy administracji państwowej lub organizacje społeczne upoważnione do ich prowadzenia, organizowanie oceny wartości użytkowej zwierząt – Minister Rolnictwa organizował system oceny wartości użytkowej zwierząt gospodarskich również w celach hodowlanych, niezwiązanych bezpośrednio z ich wpisem do ksiąg zwierząt zarodowych, ustalanie warunków uznawania stad za zarodowe lub reprodukcyjne – Minister Rolnictwa określał warunki, jakie musiały spełniać stada, aby mogły zostać uznane za zarodowe lub reprodukcyjne oraz wskazywał organy