Pierwszy zachowany zapis pochodzi z XIII wieku. Drzęczewo zostało odnotowane pod rokiem 1181 w falsyfikacie powstałym około 1230 w kancelarii księcia wielkopolskiego Władysława III Laskonogiego, który odnawiając przywilej benedyktynom z Lubinia, wśród ich posiadłości wymienił również wieś Drzęczewo. W 1258 książę wielkopolski Bolesław Pobożny zatwierdził powyższy dokument wymieniając m.in. wieś wśród posiadłości benedyktynów lubińskich.
W 1337 (a wg innych źródeł w 1332) komes Mikołaj dziedzic Gostynia podporządkował wsie leżące wokół Gostynia, a w tym m.in. Drzęczewo, sądom generalnym odbywanym na prawie niemieckim trzy razy w roku w Gostyniu. Uznawany jest on za prawdopodobnego właściciela wsi Drzęczewo W 1415 Kuncza, Borzysław oraz Lutek z Drzęczewa prowadzili spór sądowy z Janem Moreckim z Mórki w sprawie rozporządzenia dwóma łanami w Drzęczewie. W 1418 Wichna z Drzęczewa prowadziła spór z Wojciechem Kuranowskim o spadek po swym bracie Frącku o wartości 18 grzywien. W 1424 jako świadkowie w jednym z procesów wymienieni zostali Tomek i Jan Drzęczewscy, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko.