W trakcie eksploatacji demonstracyjnej i leasingu operacyjnego w końcu lat 90. XX wieku zweryfikowano przydatność samolotu w klimacie gorącym i na dużych wysokościach, doprecyzowując wymagania wyposażeniowe (m.in. autopilot, radiowysokościomierz, radar pogodowy). 29 grudnia 2002 samolot otrzymał Międzynarodowy Certyfikat Zdatności do Lotu, a na początku 2003 – amerykański certyfikat typu FAA.
Wersje zastosowań przewidziane przez producenta obejmowały: biznesową, pasażerską, towarowo-pasażerską, sanitarną, szkolno-treningową, patrolową, łącznikową oraz rozpoznawczą; maszyny trafiły m.in. do operatorów aerotaksówek, przy czym wskazywano atut pracy z lądowisk gruntowych oraz dużych drzwi ładunkowo-pasażerskich.
Łącznie powstało 26 egzemplarzy (w tym prototypy), a produkcję ostatecznie zakończono z powodu ograniczonego popytu i czynników finansowych.
W 2015 na salonie MAKS producent zaprezentował zmodernizowaną wersję samolotu, wyposażoną w silnik M-601F. Maszyna była prezentowana wyłącznie na stanowisku naziemnym, nie posiadała świadectwa zdatności do lotu.