6 kwietnia donosił mu z Krakowa, że [...] okazało się, że moich kurpiowskich chórków jest 6, a nie 5, o jednym zupełnie zapomniałem [...], o ten ostatni (chórek) specjalnie mi chodzi, bo zdaje się najlepszy [...]. Po zakończeniu roku szkolnego Szymanowski złożył w lipcu dymisję ze stanowiska dyrektora (zwolnienie z obowiązków z dniem 31 sierpnia), a w sierpniu ponownie wyjechał do Edlach, następnie do Wiednia, gdzie rozpoznano u niego gruźlicę płuc i zalecono leczenie w Davos. W czasie kierowania Konserwatorium w latach 1927–1929, poza Sześcioma pieśniami kurpiowskimi Szymanowski napisał jedynie Vocalise-Étude.
Podczas koncertu radiowego w 1930 r. (przed sierpniem) w Krakowie chór Towarzystwa Muzycznego pod dyr. Bolesława Wallek-Walewskiego wykonał wszystkie Pieśni kurpiowskie. 11 grudnia 1930 r. w Starym Teatrze ten sam zespół wykonał trzy pieśni na zakończenie koncertu z okazji nadania Szymanowskiemu tytułu doktora honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jesienią 1929 r. pieśniami kurpiowskimi zainteresowała się Nadia Boulanger, prosząc Zygmunta Mycielskiego o ich zamówienie. Zostały one wykonane przez chór w Fontainebleau o czym donosił „Przegląd Muzyczny” w numerze z listopada/grudnia 1930 r..