28 lipca 1931 w Londynie podczas finałowego koncertu festiwalu Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej cały cykl wykonany został przez London Select Choir pod kierownictwem Arnolda Fultona. Szymanowski nie był obecny na tym koncercie. W tym czasie przebywał w Zuoz, gdzie poznał osobiście swoją mecenaskę Irenę Warden, której zadedykował Harnasie. W tym samym miesiącu został członkiem honorowym Towarzystwa. O przebiegu festiwalu Szymanowski dowiedział się w Wiedniu od . Wykonanie podczas niego Pieśni kurpiowskich było zasługą Grzegorza Fitelberga, który oprócz utworu Szymanowskiego zaopiniował również wykonanie Tria smyczkowego Józefa Kofflera, Czterech utworów japońskich J.A. Maklakiewicza oraz Muzyki symfonicznej Romana Palestera.

Do muzyki kurpiowskiej Szymanowski powrócił w Dwunastu pieśniach kurpiowskich na głos z fortepianem op. 58. Prace nad nimi rozpoczął w 1930 r., po leczeniu w Szwajcarii. Ukończył je dwa lata później. Egzemplarz I zeszytu II części Puszczy kurpiowskiej w pieśni otrzymał Szymanowski od Skierkowskiego, który 1 kwietnia 1930 r. wysłał kompozytorowi swoją pracę do Davos. Autor ponownie wykorzystał tekst Bzicem kunia. Opus 58 jest ostatnim cyklem wokalnym oraz utworem na głos i fortepian w dorobku tego kompozytora.