brak osłony, obecność aksamitnego trzonu i dość silnie dekstrynoidalne zarodniki (reakcja może trwać chwilę), a także delikatnie maczugowate cheilocystydy. Wytwarza stosunkowo duże owocniki, jak dla rodzaju w strefie alpejskiej, ale ze względu na barwę i brak osłony, młode okazy mogły zostać błędnie rozpoznane jako Hebeloma alpinum lub włośnianka późnojesienna (Hebeloma hiemale), które są zazwyczaj mniejsze. Filogenetycznie H. velutipes nie jest z nimi blisko spokrewniona, natomiast jest spokrewniona z Hebeloma subconcolor, który jest mniejszy, ma mniej blaszek, szare ubarwienie i również występuje w strefie alpejskiej.

Występowanie i siedlisko Podano stanowiska na wszystkich kontynentach poza Antarktydą i Afryką. W Europie jest pospolity. Występuje na różnych wysokościach, także w strefie alpejskiej i w rejonach arktycznych. W strefie alpejskiej jest najczęściej występującą włośnianką. W Polsce podano wiele stanowisk, aktualne stanowiska podaje także internetowy atlas grzybów. Znajduje się w nim na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną.

Naziemny grzyb mykoryzowy (ektomykoryzowy). Występuje pod wieloma gatunkami drzew liściastych i iglastych, w rejonach arktycznych i w górach w strefie alpejskiej występuje zazwyczaj w towarzystwie dębika ośmiopłatkowego (Dryas octopetala).

Przypisy

Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Pierścieniakowate