dla województw wileńskiego, nowogródzkiego i części białostockiego). W okresie wileńskim działał w Związku Peowiaków, odmawiając wstąpienia do Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. Popadał w konflikty z obozem rządzącym, stanowisko utracił ostatecznie po objęciu stanowiska ministra przez Wojciecha Świętosławskiego. W lutym 1937 został wizytatorem administracyjnym w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego (faktycznie odsunięty na boczny tor z przyczyn politycznych).
5/6 września 1939 minister Świętosławski powierzył mu kierowanie resortem, zachował stanowisko po wkroczeniu Niemców do Warszawy (wówczas przeniesiono jego siedzibę). Zajmując stanowisko starał się zachować możliwą niezależność i funkcjonowanie szkolnictwa, jednak został zwolniony przez okupanta 29 listopada lub 4 grudnia 1939 po złożeniu prośby o zwiększenie budżetu. Trafił wówczas do Aresztu Centralnego w Warszawie, następnie przenoszony do Pawiaka (marzec 1940), KL Sachsenhausen (maj 1940) i KL Dachau (wrzesień 1940). Uwolniony w październiku 1940, po powrocie do Warszawy nawiązał kontakty z podziemiem, m.in. Polską Partią Socjalistyczną – Wolność, Równość, Niepodległość. Udzielał pomocy działaczom podziemia, a także Żydom.