W 1941 został kierownikiem mokotowskiego oddziału Stołecznego Komitetu Samopomocy Społecznej, kierował też oddziałem Rady Głównej Opiekuńczej. W połowie sierpnia 1944 przedostał się do Zalesia, a następnie do Konstancina, gdzie doczekał wyzwolenia.

Wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej (lubelskiej), następnie do 1951 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W maju 1945 został dyrektorem biura inspekcji administracyjnej w Ministerstwie Oświaty. W styczniu 1946 zatrudniony w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, objął stanowisko konsula RP w Antwerpii. Następnie był konsulem generalnym w ambasadzie w Brukseli (ok. 1948) oraz konsulem generalnym w Düsseldorfie. W 1951 zakończył pracę w dyplomacji i powrócił do nauczania, kolejno w liceum dla pracujących (1951–1957), w wydziale pedagogicznym zarządu Związku Nauczycielstwa Polskiego (1961–1976) oraz jako wicedyrektor w dyrekcji kursów języków obcych Spółdzielni „Wspólna Sprawa” (1961–1963). Od 1961 na rencie.