doszło do zawarcia związku małżeńskiego między Anną Radziwiłłówną a Atanazym Raczyńskim. Wtedy to w wyniku podziałów majątkowych Dulcza znalazła się posiadaniu rodu Raczyńskich. W 1885 r. właścicielem Dulczy Wielkiej i Wólki Duleckiej został hrabia Karol Edward Raczyński. Dwa lata później posiadłości dworskie w tych miejscowościach wraz z prawem propinacji zostały sprzedane Piotrowi i Annie Forystom. Na Forystach kończy się okres większej własności ziemskiej, która skupiona była w rękach jednego właściciela.
Dulcza Wielka była wsią stosunkowo dużą. W 1830 roku w 286 domach mieszkało ponad 1500 osób. Jako części wsi określono: Bielizny, Groblę, Koniec, Łęg, natomiast przysiółki to: Dęba, Podlesie, Poręby, Stara Wieś, Świerże, Nowa Wieś, Zagórze oraz Bania. Od 1870 r. funkcjonowała we wsi szkoła jednoklasowa, w latach późniejszych przekształcona w pięcioklasową. Jednym z pierwszych nauczycieli był Jan Zawiślak.
Dulczy Wielkiej nie ominęła rabacja galicyjska w 1846 roku. Gnębieni pańszczyzną chłopi splądrowali i zniszczyli dwór oraz zabili siedmiu jego mieszkańców, w tym dzierżawcę Raczyńskich- Rzuchowskiego. Aresztowano wówczas 30 osób. Dopiero reforma uwłaszczeniowa wprowadzona w 1848 r. przywróciła spokój we wsi.