HMCS Iroquois – kanadyjski niszczyciel typu Tribal z okresu II wojny światowej. Zwodowany w 1941 roku, służył czynnie w kanadyjskiej marynarce (Royal Canadian Navy) od 1943 do 1963 roku. Nosił numery burtowe: G89 i DDE 217. Walczył w II wojnie światowej od 1944 roku na atlantyckim teatrze działań wojennych, a potem w wojnie koreańskiej.
Wyporność okrętu wynosiła około 2000 ton (pełna ponad 2500 ton), a długość prawie 115 m. Napędzały go turbiny parowe, pozwalające na osiąganie prędkości do 36 węzłów. Uzbrojenie początkowo stanowiło sześć dział kalibru 120 mm i dwa przeciwlotnicze kalibru 102 mm, uzupełniane przez lżejsze działka przeciwlotnicze, cztery wyrzutnie torped i broń przeciwpodwodną.
Budowa
Po wybuchu II wojny światowej Kanada, będąca wówczas dominium brytyjskim, rozpoczęła poszukiwanie nowoczesnych niszczycieli dla wzmocnienia swojej marynarki. Wybór padł na najsilniejsze brytyjskie jednostki tej klasy – wielkie niszczyciele typu Tribal. Z powodu małego doświadczenia stoczni kanadyjskich, zamówienie na pierwszą parę: „Iroquois” i „Athabaskan” złożono 5 kwietnia 1940 roku w brytyjskiej stoczni Vickers-Armstrong w Newcastle upon Tyne, a potem zamówiono tam jeszcze dwa okręty i cztery w Kanadzie.