W konstrukcji niszczycieli budowanych dla Kanady wprowadzono ulepszenia, wynikające z dotychczasowej służby brytyjskich okrętów, w tym zamieniono czwarte podwójne stanowisko dział kalibru 120 mm na nadbudówce rufowej (w pozycji „X”) na stanowisko armat przeciwlotniczych kalibru 102 mm i podwyższono stanowisko działek przeciwlotniczych 40 mm, zamieniając je miejscami z platformą reflektora, a także obniżono drugi komin i dodano balast dla polepszenia stateczności. Ich nazwy podążały za wzorem brytyjskim, odzwierciedlając rdzenne ludy Kanady.
Stępkę pod budowę późniejszego „Iroquoisa” położono 19 września 1940 roku. Początkowo okręt miał nosić nazwę „Athabaskan” i być wodowany jako drugi, lecz budowa drugiego okrętu opóźniła się na skutek zniszczeń od bombardowania niemieckiego i władze kanadyjskie zdecydowały o zamianie nazw okrętów, aby pierwszy był wodowany okręt o nazwie „Iroquois”. Kadłub wodowano 23 września 1941 roku już jako „Iroquois”. Okręt ukończono 10 grudnia 1942 roku, jako pierwszy z kanadyjskich Tribali. Otrzymał nazwę od plemion Irokezów i brytyjski numer burtowy G89.
Opis techniczny