W książce opisuje przygotowania do tego starcia, którymi kierowała Karen Dunn.
Harris porównuje swoją porażkę — w której przegrała głosowanie powszechne o 1,5% (48,3–49,8%) oraz zdobyła 226 głosów elektorskich wobec 312 dla Trumpa — do Super Bowl z 2008 roku. Przegrała w Wisconsin o 0,9%, w Michigan o 1,4%, w Pensylwanii o 1,7%, a w Georgii o 2,2%.
Harris w książce nie ujawnia, czy planuje w przyszłości ponownie ubiegać się o urząd publiczny. Odmówiła startu w wyborach na Gubernatora Kalifornii w 2026 roku. Wyraziła jednak potencjalne zainteresowanie kandydowaniem w .
Odbiór 107 Days odniosło sukces komercyjny, jednak niektórzy byli krytyczni wobec jego treści.
Książka otrzymała pozytywną recenzję od Jennifer Szalai z The New York Times, choć Szalai zauważyła, że perspektywa Harris była stronnicza, ponieważ broniła własnych dokonań. The Guardian wystawił książce w dużej mierze negatywną recenzję, głównie ze względu na jej negatywny ton i niezdolność do zapewnienia czytelnikowi poczucia zamknięcia. Nie skrytykowano jednak jakości samego stylu pisania. Strateg Partii Demokratycznej Michael Hardaway skrytykował książkę, nazywając ją „niepomocną” i mówiąc, że to „w zasadzie stek wzajemnego obwiniania się”. Przed premierą Stephen A.