Sąd carski skazał Karola Klatta na „wieczne sołdaty” w karnych oddziałach syberyjskich, co oznaczało dożywotnie zesłanie na Syberię i obowiązek odbywania służby wojskowej w najcięższych warunkach.
W drodze na zesłanie, wycieńczony warunkami transportu, Karol Klatt zmarł w 1846 roku w Kazaniu. Jego losy i śmierć opisał Agaton Giller w książce Podróż więźnia etapami do Syberyi w roku 1854, podkreślając tragiczne okoliczności i biograficzny wymiar postaci poety i konspiratoraAgaton Giller, Podróż więźnia etapami do Syberyi w roku 1854, Poznań–Charlottenburg 1912..
Swoje wiersze publikował m.in. w czasopiśmie Biblioteka Warszawska (1841, t. 3). Jego poezja utrzymana była w duchu romantyzmu i patriotyzmu.
Karol Klatt pozostaje w pamięci jako uczestnik konspiracji lat czterdziestych XIX wieku, poeta i urzędnik zaangażowany w działalność patriotyczną. Jego biografia odzwierciedla losy pokolenia młodych Polaków zaangażowanych w ruchy niepodległościowe i reformistyczne w okresie poprzedzającym powstanie styczniowe.
Przypisy