W XV wieku wieś znalazła się w granicach księstwa głogówecko-prudnickiego. W tymże wieku właścicielem sołectwa był M. Rorich, a następnie Mikołaj z Szybowic i jego córka Walpuria.
XVI–XX wiek W 1562 Rada Miejska Prudnika wzięła Dytmarów w zastaw, a w 1597 nabyła go na własność od cesarza Rudolfa II Habsburga. Wchodził w skład dóbr zamku w Prudniku. Około XVI–XVII wieku na południowo-zachodnim krańcu wsi, przy drodze do Skrzypca, powstał zespół zabudowy folwarcznej. mały|upright|Figura św. Jana Nepomucena W czasie wojny trzydziestoletniej w Dytmarowie obozowała kawaleria księstwa cieszyńskiego. 23 lipca 1690 od uderzenia pioruna w wieżę kościoła wybuchł pożar, w wyniku którego w ciągu godziny spłonęła cała wieś oprócz plebanii. Do 1742 wieś należała do powiatu sądowego prudnickiego w Monarchii Habsburgów. Po I wojnie śląskiej znalazła się w granicach Królestwa Prus i weszła w skład powiatu prudnickiego w prowincji Śląsk. W XVIII wieku naprzeciwko kościoła wzniesiono figurę św. Jana Nepomucena. Wieś posiadała swoją własną pieczęć, która przedstawiała w polu lemiesz pługa w słup pomiędzy dwoma ostrzami kosy, a w otoku napis: GEMEINDE DITTERSDORF / NEUSTÄDTER KREIS (). mały|lewo|upright|Pieczęć Dytmarowa (1880) W wieku XIX i XX wieś rozwijała się wzdłuż dróg na kierunku zachodnim i wschodnim.