Władysław Żabiński (ur. 14 lutego 1892 w Łososinie, zm. po 1945) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys 14 lutego 1892 we wsi Łososin, w ówczesnym powiecie słonimskim guberni słonimskiej, w rodzinie Wojciecha i Emilii z Kozłowskich. Ukończył szkołę powszechną i Szkołę Realną w Białymstoku.

1 kwietnia 1913 wstąpił jako wolontariusz do armii rosyjskiej i został przydzielony do 14 pułku piechoty. Po ukończeniu szkoły chorążych w Peterhofie został przydzielony do 124 pułku piechoty. Na froncie dowodził plutonem, kompanią i batalionem, awansując kolejno na podporucznika, porucznika i sztabskapitana. W styczniu 1918 wstąpił do II Korpusu Polskiego w Rosji i został dowódcą II batalionu 15 pułku strzelców polskich. Wyróżnił się 11 maja 1918 w bitwie pod Kaniowem. 10 grudnia 1921 były dowódca 15 pułku strzelców polskich, podpułkownik Józef Zając sporządził wniosek na odznaczenie go orderem „Virtuti Militari”. Wniosek został poparty przez byłego dowódcę 5 Dywizji Strzelców Polskich, pułkownika Stanisława Machcewicza i byłego dowódcę II Korpusu Polskiego w Rosji, generała Józefa Hallera.