Po nitwie kaniowskiej dostał się do niemieckiej niewoli, w której przebywał do listopada 1918.
Od listopada 1918 dowodził kompanią w Brygadzie Kresowej pułkownika Eugeniusza Pogorzelskiego. W styczniu 1919 został przeniesiony do 32 pułku piechoty. Od 10 grudnia 1919 dowodził III batalionem 32 pp. 7 maja 1920 został ranny „wskutek przedwczesnego wybuchu rzuconego granatu” i ewakuowany do szpitala. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 32 pp w Twierdzy Modlin na stanowisku dowódcy batalionu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 378. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu tego roku został przeniesiony do 37 pułku piechoty w Kutnie na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy I batalionu. 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 109. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Po awansie został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu. W maju 1925 został przeniesiony do 48 pułku piechoty w Stanisławowie na stanowisko kwatermistrza. W kwietniu 1928 został przesunięty na stanowisko dowódcy I batalionu.