Następnego dnia Gen i Ryuta wyruszają na poszukiwanie jedzenia, ponieważ Tomoko cierpi z powodu niedożywienia. Pewien mężczyzna daje im pracę przy opiece nad swoim porywczym bratem Seijim, również ocalałym z wybuchu bomby, oferując 10 jenów dziennie. Chłopcy jednak szybko mają dość złego traktowania – uderzają Seijiego kilka razy i odchodzą. Seiji błaga ich, by wrócili, tłumacząc, że jest im wdzięczny, ponieważ potraktowali go jak człowieka, a nie jak gnijące zwłoki. Gen mówi Ryucie, by powiedział matce, gdzie są, a sam spędza noc z mężczyzną, co inspiruje Seijiego do ponownego malowania. Brat Seijiego wypłaca chłopcom 100 jenów, a oni wyruszają, by znaleźć mleko dla Tomoko. Gdy wracają do domu, odkrywają, że Tomoko już nie żyje.
Kilka tygodni później Gen i Ryuta zauważają, że na polu zaczyna kiełkować pszenica, mimo że słyszeli wcześniej, iż po wybuchu nic już więcej nie wyrośnie. Z nową nadzieją w sercach Gen, jego matka i Ryuta spuszczają na rzekę papierowy lampion. Patrzą, jak łagodnie unosi się na wodzie i odpływa w stronę zachodzącego słońca, modląc się w milczeniu.