Końcowe -e lub jego brak służy efektywnie do rozróżnienia akcentu na ostatnią sylabę (sufiks -il) od akcentu na trzecią od końca sylabę (sufiks -ile).
Podobna sytuacja ma miejsce w przypadku końcowego -e po r oraz n:
automobile vs infantil, ordine vs asinin, arbore vs professor.
Sufiksy bezokoliczników Łacińskie sufiksy bezokoliczników -are, -ere, -ire zachowały się w pełni wyłącznie we włoskim. W pozostałych językach źródłowych występują w wersji skróconej: francuskie -er, -re, -ir, hiszpańskie i portugalskie -ar, -er, -ir. Stąd prototypami sufiksów bezokoliczników są -ar, -er, -ir.
Ponieważ prototyp -er jest w językach źródłowych de facto rozbity na dwa warianty: -er oraz -ere/-re, to istniała teoretyczna możliwość włączenia do interlingwy dwóch sufiksów: -er oraz -ere, które podobnie do sufiksów -il, -ile itp. rozróżniałyby akcent oraz etymologię wyrazów, ale Słownik interlingwy nie robi takiego rozróżnienia.