Pierwszy rozdział opisuje ubóstwo jako rzeczywistość strukturalną, naznaczoną wykluczeniem, nierównością i utratą praw. Podkreśla wartość drobnych gestów solidarności i przywołuje postać św. Franciszka z Asyżu jako wzór odnowy. Tekst odrzuca poglądy obarczające ubogich winą za ich sytuację i wzywa do zajęcia się głębszymi przyczynami ubóstwa, a także do przemiany społecznego podejścia do bogactwa i godności.
Rozdział 2: Bóg wybiera ubogich (DT, rozdz. II)
Ten rozdział stwierdza, że miłość Boga objawia się w szczególnej trosce o ubogich, urzeczywistnionej w życiu Jezusa, który żył w ubóstwie i solidarności z wykluczonymi. Podkreśla, że autentyczna wiara jest nierozerwalnie związana z miłosierdziem i sprawiedliwością, potępiając wyzysk i niesprawiedliwe bogactwo, a zarazem przypominając pierwsze wspólnoty chrześcijańskie jako wzór dzielenia się i troski o najsłabszych.
Rozdział 3: Kościół dla ubogich (DT, rozdz. III)