Rozdział ten ukazuje tożsamość Kościoła jako nierozerwalnie związaną z ubogimi, śledząc tradycję społeczną od pierwszych chrześcijan po głosy ojców Kościoła, takich jak Jan Chryzostom i Augustyn, którzy potępiali luksus i nawoływali do dzielenia się dobrami. Omawia również instytucjonalne formy troski – opiekę nad chorymi, gościnność klasztorną, wykup jeńców, ubóstwo zakonów żebraczych jako świadectwo publiczne oraz rozwój inicjatyw edukacyjnych. Wspomina współczesne działania na rzecz migrantów i osób z marginesu społecznego.
Poprzez przykłady historyczne i współczesne tekst przedstawia służbę ubogim nie jako opcjonalny gest miłosierdzia, lecz jako kryterium wiarygodności i odnowy Kościoła, uznając ruchy społeczne za partnerów w walce z niesprawiedliwością strukturalną.
Rozdział 4: Historia, która trwa (DT, rozdz. IV)
Rozdział ten umieszcza troskę o ubogich w kontekście 150 lat katolickiej nauki społecznej – od Rerum novarum po Caritas in veritate. Przypomina wizję Soboru watykańskiego II o „Kościele ubogich” oraz konferencje Episkopatu Ameryki Łacińskiej w Medellín, Puebla i Aparecidzie. Ubóstwo i nierówność są opisane jako „struktury grzechu”, utrwalane przez systemy ekonomiczne wykluczające słabych.
Rozdział 5: Nieustanne wyzwanie (DT, rozdz.