Linie te należały do konkurujących ze sobą spółek kolejowych.
Spółka , zarządzająca promami kolejowymi oraz linią z Tayport do Edynburga, od 1862 roku postulowała budowę mostu przez zatokę. Ze względu na zastrzeżenia zgłaszane przez , właściciela linii do Perth, parlament brytyjski zaaprobował jego budowę dopiero w 1870 roku.
Most zbudowano w latach 1871–1878 według projektu . Był to o konstrukcji żelaznej na fundamentach murowanych, z 85 przęsłami. Kratownice znajdowały się pod pokładem mostu, z wyjątkiem jego środkowej części, gdzie umieszczono je ponad pokładem dla zwiększenia prześwitu na potrzeby żeglugi. Przez most prowadził pojedynczy tor kolejowy. Jego otwarcie skróciło czas podróży koleją przez zatokę o godzinę.
Otwarcie mostu spotkało się z wielkim zainteresowaniem opinii publicznej. Wśród osobistości, które przybyły go podziwiać znaleźli się były prezydent Stanów Zjednoczonych Ulysses S. Grant, cesarz Brazylii Piotr II oraz książę Leopold, syn królowej Wiktorii. Sama królowa przemierzyła most w lecie 1879 roku w drodze do posiadłości Balmoral, wkrótce nadając Bouchowi za zasługi tytuł rycerski.