wyd. polskie 1971). Jego twórczość cechuje wyrazisty styl, bogate tło obyczajowe i głębokie poczucie misji dziejowej narodu. W swych książkach łączył relację naocznego świadka z szeroką panoramą społeczną, przedstawiając walki wyzwoleńcze oraz sylwetki najważniejszych rewolucjonistów bułgarskich: Wasiła Lewskiego, Christa Botewa, Hadży Dymitra i innych. Jego publicystyka odznacza się polemiczną ostrością, krytyką wad społecznych i bezkompromisową walką o pamięć narodową.
Okoliczności śmierci
Zachari Stojanow zmarł nagle podczas pobytu w Paryżu w 1889 roku. Prawdopodobną przyczyną śmierci były powikłania po perforacji wrzodu żołądka, która nastąpiła podczas długiej podróży pociągiem. Zapisał się w historii jako jeden z najważniejszych kronikarzy bułgarskiej walki o niepodległość oraz działacz i myśliciel narodowy.
Upamiętnienie Na cześć pamiętnikarza i rewolucjonisty, w 1934 roku wieś Umur bej została przemianowana na Zachari Stojanowo.
W jego domu rodzinnym we wsi Medwen urządzone zostało muzeum, prezentujące m.in. pamiątki po Stojanowie. W Ruse znajduje się , mające siedzibę w domu wybudowanym przez żonę rewolucjonisty. Muzeum to zostało otwarte w 1978 roku.
Przypisy
Kategoria:Bułgarscy poeci XIX wieku Kategoria:Uczestnicy powstania kwietniowego Kategoria:Urodzeni w 1850 Kategoria:Zmarli w 1889