Historia Pierwsza wzmianka pisana o Dąbrowie Chełmińskiej pochodzi z 1285 roku, kiedy krzyżacki mistrz krajowy Konrad von Thierberg Młodszy przekazał wdowie Kunegundzie i jej synowi Bartłomiejowi dobra ziemskie w Czarżu, określając granicę z wsią Dąbrowa. W 1418 roku miejscowość była krzyżacką wsią czynszową o powierzchni 42 łanów, administracyjnie podporządkowaną prokuratorii we wsi Pień, w 1423 prokuratorii z siedzibą na zamku w Unisławiu, a od 1430 roku komturstwu w Starogrodzie. Wieś była oczynszowana na prawie chełmińskim na rzecz zakonu. W zalesionej dębiną części wsi bartnicy zajmowali się hodowlą pszczół w barciach leśnych. W czasach panowania krzyżackiego właściciele byli obowiązani wystawić jednego rycerza w zbroi lekkiej, który zbroją musiał okrywać też konia oraz posiadać przy sobie giermka na koniu oraz konia zapasowego. W czasie wojen polsko-krzyżackich 1409–1422 wieś została splądrowana (2 ludzi zamordowano, na 18 łanach zniszczono zasiewy). W 1466 roku na mocy traktatu toruńskiego, Dąbrowa wraz z Ziemią Chełmińską została włączona do Królestwa Polskiego. W 1505 roku król Aleksander Jagiellończyk nadał kapitule chełmińskiej były okręg krzyżacki Starogród, w tym Dąbrowę Chełmińską. Wyłączono z tego nadania tylko grunty chłopskie o obszarze 18 łanów.