Własność kościelna w Dąbrowie Chełmińskiej należała do folwarku biskupiego w Unisławiu. We wsi nie było dworu, ani zabudowań folwarcznych, a części pól nie uprawiano i zarastała ona lasem. Istniała natomiast karczma, gdzie sprzedawano piwo i gorzałkę. Po wojnach szwedzkich, w I połowie XVIII wieku (według sprawozdań z wizytacji biskupich) więcej niż połowę gruntów porastały drzewa i krzewy. Po przejściu wsi pod panowanie pruskie w wyniku I rozbioru Polski (1772) przeprowadzono spis, który wykazał, że istniało tu 12 gospodarstw chłopskich stosujących trójpolówkę oraz 8 rodzin najemników. Zaludnienie wynosiło 87 osób. Wieś dysponowała wówczas 23 włókami uprawianej ziemi oraz 40 osłami, 25 jałówkami, 371 owcami, 12 świniami i 39 krowami.
Rząd pruski skonfiskował dobra kościelne oraz w ramach ustawy uwłaszczeniowej (1823) parcelował ziemię, rozdzielając ją chłopom oraz nowym osadnikom. Wspierano finansowo osadnictwo Niemców we wsi rzekomo dla podniesienia poziomu gospodarki rolnej, faktycznie dla zniemczenia tych terenów. Gorliwym germanizatorem zamieszkałej na tym terenie ludności polskiej był biskup chełmiński (1785–1795) hr. Karol von Hohenzollern.