Getto w Siedlcach – getto żydowskie utworzone 1 października 1941 roku, następnie zlikwidowane 28 listopada 1942 r. Znajdowało się w Siedlcach w Generalnym Gubernatorstwie na dzisiejszej ul. Mieczysława Asłanowicza, ul. biskupa Ignacego Świrskiego, ul. Czerwonego Krzyża, ul. Bohaterów Getta, ul. ks. Jana Niedziałki oraz ul. Browarnej.
Łączna liczba ofiar w getcie siedleckim szacowana jest na około 12–17 tysięcy osób. Większość (około 10 tysięcy) została wywieziona do obozu zagłady w Treblince 23 sierpnia 1942 r., reszta została zamordowana na miejscu w Siedlcach.
Historia Początki II wojny światowej Niemcy wkroczyli do Siedlec z Prusów Wschodnich 12 września 1939 r. Po zajęciu miasta, rozpoczęto masowe aresztowania i ataki na mieszkańców narodowości żydowskiej, część przenoszono i zamykano do więzienia, innych rozstrzeliwano w synagodze. Wielu zmuszono do marszu bez wody i jedzenia do Węgrowa. W listopadzie 1939 r. w budynku na ul. Józefa Piłsudskiego 63 utworzono tymczasowy Judenrat. Nocą 24–25 grudnia 1939 r. Niemcy podpalili i zniszczyli synagogę, nie pozwalając opuścić budynku znajdującym się w środku Żydom. Zniszczono również kilka budowli w pobliżu, najstarszy cmentarz żydowski oraz drugi cmentarz przy ul. Armii Krajowej. mały|lewo|Podpalona synagoga nocą 24–25 grudnia 1939 r. Pod koniec 1940 r.