niemieckie władze utworzyły dwie żydowskie dzielnice Siedlec – pierwsza znajdowała się w rejonie ul. 1 Maja (obecnie ul. biskupa Ignacego Świrskiego), ul. Mieczysława Asłanowicza, ul. Browarnej, ul. Targowej (obecnie ul. Czerwonego Krzyża), druga zaś w rejonie ul. Henryka Sienkiewicza, ul. Jana Kilińskiego i ul. Kazimierza Pułaskiego. Były to ulice zamieszkiwane głównie przez ludność żydowską.
Powstanie getta 2 sierpnia 1941 r. niemiecki okupant ogłosił, że w miejscu pierwszej dzielnicy żydowskiej zostanie utworzone getto zamknięte. Wysiedlono z niego osoby o nieżydowskim pochodzeniu oraz wprowadzono Żydów z całego miasta w granice obozu. Do getta deportowano także Żydów z pobliskich miejscowości m.in. z Czurył, Domanic, Krześlina, Niwisk, Skórca, Suchożeber, Starej Wsi (obecnie dzielnica Siedlec), Wiśniewa, Zbuczyna, Żeliszewa. 1 października 1941 r. getto zostało zamknięte i otoczone dookoła ogrodzeniem z drutu kolczastego. Wstęp lub wyjście z obozu można było uzyskać tylko za specjalnym pozwoleniem. Żydom za opuszczenie getta groziła kara śmierci.