W czasie wojny z bolszewikami walczył jako referent operacyjny sztabu 15 Dywizji Piechoty. 26 lipca 1920 lekko ranny w lewe udo dostał się do bolszewickiej niewoli. Według podpułkownika Sztabu Generalnego Stanisława Łapińskiego w niewoli „Rozebrano go do naga. 3 razy był skazany na rozstrzeliwanie. Przechodził w niewoli tyfus plamisty. Przesiedział w więzieniu bolszewickim 4 miesiące”. 1 czerwca 1921 nadal pełnił służbę w Dowództwie 15 Dywizji Piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 60 pułk piechoty. Później został przeniesiony do 62 pułku piechoty w Bydgoszczy. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 899. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1923 był przydzielony z macierzystego pułku do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu na stanowisko referenta Oddziału III Sztabu. W następnym roku wrócił do macierzystego pułku. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 1 stycznia 1927 i 63. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W maju tego roku został wyznaczony na stanowisko oficera Przysposobienia Wojskowego 62 pp. W następnym roku zajmowane przez niego stanowisko otrzymało nazwę „komendant obwodu PW”. Z dniem 1 czerwca 1931 został przesunięty na stanowisko dowódcy batalionu.