W sierpniu 1935 został przeniesiony do 60 pułku piechoty w Ostrowie Wielkopolskim na stanowisko kwatermistrza. W marcu 1939 nadal pełnił służbę w 60 pp na stanowisku dowódcy III batalionu. W maju tego roku objął funkcję oficera sztabu nowo utworzonej Pomorskiej Brygady Obrony Narodowej w Świeciu, a 29 sierpnia 1939 oficera sztabu Zgrupowania „Chojnice”. Na tym stanowisku wziął udział w kampanii wrześniowej. Dostał się do niemieckiej niewoli i został osadzony w Oflagu II C Woldenberg.
Po uwolnieniu z niewoli wrócił do kraju i został przyjęty do służby w „ludowym” Wojsku Polskim. Awansował na pułkownika zajmując stanowisko kwatermistrza Okręgu Wojskowego Nr II w Bydgoszczy. Jesienią 1947 został aresztowany w tzw. „sprawie bydgoskiej” jako podejrzany o zorganizowanie i działanie w kontrrewolucyjnej organizacji, majacej na celu „obalenie siłą ustanowionych organów władzy zwierzchniej Narodu”. 22 marca 1949 został skazany na karę śmierci zamienioną na karę dożywotniego pozbawienia wolności. 11 stycznia 1957 został uniewinniony.