Wśród nich znalazł się Łagienko, stary wiarus i kompan Tadeusza z bitew pod Dubienką, Szczekocinami i pod Racławicami (w oryginale mowa nie o Racławicach, a Krakowie); obecność Tadeusza hamuje zapędy żołnierzy, a Łagienko i Tadeusz śpiewają w duecie o dawnych sukcesach na polu bitwy. Wodewil kończy się słowami: O Boże! wybaw nas z kajdan niewoli, I wolność daj nam, jako walki plon!
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Pełny tekst sztuki w serwisie Polona (polskie wydanie z 1918 roku)
Kategoria:Wodewil Kategoria:Tadeusz Kościuszko Kategoria:Niemieckie utwory dramatyczne Kategoria:Utwory literackie z 1825