W XVII wieku opat Johannes Treu (kadencja 1638–1657) założył Bractwo Siedmiu Boleści, które ożywiło klasztor jako cel pielgrzymek (organizowanych tu już w średniowieczu). Jego następca, Anzelm Bauser, przebudował kościół klasztorny w stylu włoskiego baroku. W 1746 świątynię ponownie przebudowano w stylu rokokowym, a po pożarze w 1773 roku odbudowano ją w stylu klasycystycznym wg projektu i przyozdobiono dekoracją malarską autorstwa .
Opactwo zostało zlikwidowane w 1802 roku, w okresie okupacji napoleońskiej. Kościół klasztorny stał się kościołem parafialnym, a bibliotekę przeniesiono do Dillingen an der Donau. W 1805 roku, podczas , klasztor był miejscem schronienia dla okolicznych mieszkańców. Do 1840 roku większość zabudowań została rozebrana, zachował się jedynie kościół, późnobarokowy budynek bramny z kaplicą św. Marcina i część budynków gospodarczych. W 1910 roku, za zachowanym prospektem organowym z 1785 roku autorstwa Johanna Michaela Fischera, zainstalowano nowe, 27-głosowe organy, wykonane przez przedsiębiorstwo . W latach 1921–2009 opiekę nad parafią sprawowali misjonarze oblaci.
Galeria
Przypisy
Klasztor Kategoria:Dawne klasztory benedyktyńskie Kategoria:Zabytkowe klasztory w Niemczech Kategoria:Klasztory benedyktyńskie w Niemczech Kategoria:Byłe klasztory w Bawarii