Nawiązania Parowski uznał fakt opatrzenia zbioru wstępem przez Lema za ewenement, zwracając uwagę, że Lem polską fantastykę jeśli nie krytykuje, to zwykle po prostu ignoruje. Zauważenie tego zbioru przez Lema tłumaczy faktem, że poglądy Kozieleckiego są podobne do tych wyrażonych przez Lema w jego eseistycznej „Fantastyce i futurologii” (i bardziej fabularnie w „Doskonałej próżni”).
Ewa Inhatowicz w swojej analizie zbioru w „Fantastyce”, w opowiadaniach z tomu dostrzegła wiele nawiązań do książki Kozieleckiego Koncepcje psychologiczne człowieka i w mniejszym stopniu do innych pozycji naukowych autora (na co dzień, profesora psychologii). Parowski zwrócił uwagę na to, że opowiadania te przybliżają tematykę psychologiczną w sposób bardziej przystępny, i mniej dydaktyczny, niż poważniejsze prace autora.
Leś z kolei zwrócił uwagę na podobieństwa między utworem Kozieleckiego a zbiorem opowiadań Jerzego Grundkowskiego Annopolis, miasto moich snów z 1983 roku, nawiązania, które według niego dostrzegli też inni krytycy.
Opowiadanie „Powrót do początku” nawiązuje, bezpośrednio, do utopijnej powieści B.F.