Czaszka nie wyróżnia się, nie jest spłaszczona, otwór podoczodołowy leży grzbietowo od P3, badacze wspominają jeszcze zaokrąglone do przodu łuki jarzmowe, przedni brzeg otworu szczękowo-podniebiennego za otworem podoczołowym (u jednej piątej osobników poniżej), mały otwór podniebienny tylno-boczny i kość klinową podstawną widoczną z boku bądź zasłoniętą przez alisphenoidale.
Ubarwienie grzbietu jest zmienne. Jak opisuje Astúa, grzbiet jest jasnoszarawy, wedle Pavan szary, szpakowaty. Futro porastające grzbiet jest dwa razy dłuższe niż futro na brzuchu, mierzy bowiem 8 mm wobec około 4 mm, podobnie jak u innych gatunków, np. monodelf krótkoogonowy. Odróżniają się od niego pomarańczowe bądź jasnopomarańczowe boki zwierzęcia (w Pará barwa pomarańczowa tylko na głowie i szyi, w Xingu-Tocantins bez istotnego kontrastu). Brzuszna część ciała jest generalnie szara, ale wykazuje zmienność od kremowej do jasnopomarańczowej;